Το πρώτο μου κινητό τηλέφωνο ήταν δώρο της μαμάς μου. Mια μαύρη παντόφλα Motorolla, 38 νούμερο για πόδι με φαρδύ cou-de-pied, μάλιστα. Λίγο καιρό αργότερα η σύνδεση που είχε κάνει η μαμά με την τότε Panafone αντικαταστάθηκε μ' ένα καρτοκινητό της τότε ΤELESTET και μια νέα συσκευή Sony Ericson που μ' έκανε να πάψω να νιώθω πως κουβαλούσα την παντόφλα μου στην τσάντα.
Το νέο μου κινητό ήταν δώρο του πατέρα της κόρης μου.
Αργότερα άρχισαν πια να είναι ασύμφορες οι χρεώσεις στην κάρτα κι αναγκάστηκα να ξαναποκτήσω μια σύνδεση. Το καρτοκινητό όμως ήταν το νούμερο που ήδη είχαν όλοι, οπότε συνέχισε να υπάρχει πάντα ως δεύτερο κινητό στην τσάντα συνήθως σε μια μεταχειρισμένη συσκευή...
Όταν τα χνάρια της ζωής μου συναντήθηκαν μ' εκείνα του Νικόλα, η τότε ΤΙΜ έκανε το θαύμα της. Μας "χάριζε" εκείνα τα 500 λεπτά ομιλίας και 500 μηνύματα. Ευλογία Θεού!
Αλλά ...τι να μας έκαναν τα 500 εμάς...; Όταν φτάναμε να παρακολουθούμε μαζί εκπομπές μιλώντας στο τηλέφωνο;
(Εντάξει... καμμένο τον έχω ... τι να κάνουμε; Ναι καλέ... τον εγκέφαλο εννοώ!)
Απέκτησα, λοιπόν κι άλλο νούμερο και μετά κι άλλο...κι άλλο...
Άλλαζα κάρτες στο κινητό με ταχύτητα φωτός. Πέταξα απ' το παράθυρο του αυτοκινήτου τουλάχιστον 5 κάρτες σε διάφορους καυγάδες, αλλά ποτέ όμως το πρώτο μου νούμερο!!!
Στο μεταξύ εκσυγχρονήστηκε και η συσκευή. Άλλαζα ήχους κλήσης επιλέγοντας τραγούδι ανάλογο με την πορεία της σχέσης μας και την διάθεσή μου. Από καψουροτράγουδα μέχρι πιο light καταστάσεις... (click στις άσπρες λέξεις, ν' ακούσεις ...)
Μου έμαθε ο πρώην καλός μου πως να κόβω τα τραγούδια και ποιούσα θαύματα...
Η δε TIM έγινε WIND...
και με την αλλαγή αυτή έγιναν και τα δικά μου νεύρα κρόσια. θα σας εξηγήσω τι εννοώ.
Μιλούσα με το handsfree. Στην κρεββατοκάμαρά μου το σήμα δεν ήταν ισχυρό, όπως και στο δωμάτιο του Νίκου. Έβγαινα στο μπαλκόνι και μόλις πλησίαζα το πιάτο της ΝΟVA χανόταν το σήμα. Ξανάπαιρνα...
Έλα όμως που το γαμ...ο το σήμα χανόταν και σε διάρκεια καυγά... Κι εκεί έμενα στήλη άλατος με βλέμμα αγελάδας, ν' αναρωτιέμαι " Μου το' κλεισε στα μούτρα τώρα ή η WIND είχε κάνει πάλι το θαύμα της;
Χιλιάδες διαπραγματεύσεις με τον εαυτό μου...να πάρω; Κι αν πάρω και μου το ξανακλέισει; Α! Δεν θα το αντέξω δυο φορές το ίδιο έργο σε λίγα λεπτά μέσα. Κι αν πάλι νομίζει πως το έκλεισα εγώ και δεν με ξαναπάρει ούτε εκείνος; Όλα τα πιθανά σενάρια δουλευόταν μέσα μου αστραπιαία και ξαναπάταγα το κουμπί της επανάκλισης...
Πάλι θα πάρω τον αριθμό... πες τα ρε Σφακιανάκη παλλικάρι μου!!! Κι εγώ θα πιώ ένα μπουκάλι βότκα στην υγειά σου απόψε ... ( Με κέφια ξύπνησα η ρουφιάνα Κυριακάτικα ...κι ας έχω πρόβα σε 3 ώρες ως αργα το βράδυ ... κι ας έχω ένα πόδι πρησμένο λες και μου το φούσκωσαν με κομπρεσέρ...)
Κι όταν άκουγα την επιβεβαίωση πως η σατανική WIND είχε βάλει το θαυματουργό της χεράκι, όλα επανερχόταν ένα στάδιο πριν και ο καυγάς ξανάρχιζε και συνεχιζόταν απ' το σημείο που είχε μείνει...
Η ζωή μου, το χαμόγελό μου, η ψυχική μου διάθεση γενικότερα είχε αρχίσει να εξαρτάται σε μέγιστο βαθμό απ' τον ήχο αυτού του κινητού.
Ακόμα κι ο επίλογος της σχέσης μας απ' το τηλέφωνο γράφτηκε. Έτσι όπως ακριβώς είχε γραφτεί και ο πρόλογος.
Μόνο που μετά τις φωνές που άκουσα κατά τη διάρκεια της "τελευταίας" μας τηλεφωνικής συνομιλίας, το τηλέφωνο σώπασε. Βουβάθηκε... Παρέμενε σφιχτά μέσα στις παλάμες μου και του μίλαγα. Το παρακάλαγα να χτυπήσει.Δεν μας χώριζε πια ούτε η τουαλέτα. Κι εκεί ήταν μαζί μου...μήπως και χτυπήσει και δεν το προλάβω.
Και χτύπησε ένα βράδυ. Ήχος μηνύματος : "Η WIND σας ενημερώνει πως το πρόγραμμα 500 λήγει απόψε ...κτλ κτλ"
Στ' @@ μου!!!!!!!!!!!!
Να πας να γαμηθείς WIND... Δεν θα σε ξαναχρειαστώ... Φέρτον΄πίσω σε μένα πάλι...Άντε θαυματουργή μου WIND ...
Έφαγε ένα πέταμα το τηλέφωνο που σκόρπισε τα 3. Αλλού το τηλέφωνο, αλλού η μπαταρία, αλλού η κάρτα.
Από κει και πέρα η WIND μου έγινε εφιάλτης... Σε κάθε χτύπο η καρδιά βαρούσε σε ρυθμούς τρελούς μόνο και μόνο για ν΄ ακολουθήσει αναστεναγμός απογοήτευσης καθώς το πολυπόθητο μήνυμα δεν έφτανε. H WIND με ενημέρωνε ανελειπώς. Για προσφορές, για παιχνίδια, για ringtones, για κολοκύθια με τη ρίγανη...
Η WIND έπαιζε με την ψυχή μου... αλλά δεν το έκλεινα το τηλέφωνο ... Κερμόμουν από πάνω του, σαν μαριονέτα...περιμένοντας καρτερικά.
Και τελικά...η ειρωνία...το μήνυμα του Νικόλα, το πρώτο μήνυμα μετά από περίπου 3 μήνες σιωπής ήρθε στο άλλο μου τηλέφωνο, στη σύνδεση!
Αργότερα όταν ξαναεπικοινωνήσαμε με το Νικόλα ήμουν , καλή ώρα σαν τώρα, σε φάση εντατικών προβών, λίγο καιρό πριν την πρεμιέρα της περσυνής παράστασης. Χανόμουν μέσα στο δάσος μιλώντας, Παίζανε τις σκηνές και η "Τιτάνια" βοσκούσε στα δάση με το κινητό ανά χείρας... H WIND μου χαμογελούσε και πάλι. Οι παλιές συνήθειες δεν ξεχνιούντε εύκολα...
Στην δεύτερη παράσταση, λίγο πριν βγω στη σκηνή επικοινώνησα με το Νικόλα. Είπαμε όσα ήταν να πούμε και συνεχίσαμε να ανταλάσσουμε μηνύματα ενώ η παράσταση είχε αρχίσει. Και ξαφνικά ήταν΄η σειρά μου να εμφανιστώ αγκαζέ με τον γάιδαρο που ερωτεύθηκα και μια βεντάλια με πούπουλα στο ένα χέρι.
Αιφνιδιασμένη, αρπάζω αγκαζέ τον Λάζαρο και μπαίνουμε στη σκηνή. Και πάω να κουνήσω τη βεντάλια...αλλά αντί για βεντάλια κρατάω το κινητό!!!
Το κρύβω όπως όπως κάτω απ' το μακρύ μανίκι του κουστουμιού μου. Η σκηνή συνεχίζεται...
Καθόμαστε στο λουλουδένιο μου στρώμα... τελειώνουμε ότι είχαμε να υποδυθούμε και φεύγουμε. Και ξαφνικά βλέπω το κινητό μου επι σκηνής πάνω στο στρώμα!!!!!!!!!!
Μέχρι να ξαναμπώ παρακαλούσα τον Θεούλη μη τύχει και χτυπήσει...
Κι ευτυχώς...!!!!!!!! Βέβαια έφαγα φάσκελα ουκ ολίγα απ' τους συμπρωταγωνιστές μου... αλλά αγαπούσα, ρε παιδιά... Και μου το αναγνώριζαν όλοι σαν ελαφρυντικό!!!
Μετά τον Σεπτέμβρη διάλεξα εγώ πια να σωπάσει το κινητό. Άρχισε να ξεχνιέται μέσα σε τσάντες, σε συρτάρια. Ένας αγώνας απεξάρτησης.
Μονάχα ένα μήνυμα έστειλα στις 11 Νοεμβρίου. Εκείνη τη νύχτα κοιμήθηκα με το κινητό στο προσκεφάλι μου κλαίγοντας. Περίμενα... μια κουβέντα. Ένα ευχαριστώ. Τον είχα πονέσει εγώ με τη σειρά μου, αλλά πίστευα πως καταλάβαινε.
Το κινητό παρέμεινε σιωπηλό. Το μήνυμα είχε φτάσει. Είχε διαβαστεί. Και είχε απορριφθεί ως ανεπιθύμητο.
Γι' άλλη μια φορά το τηλεφωνάκι μου χώθηκε βαθιά στην τσάντα. Που και που κανένας ήχος μηνύματος. Η WIND... ότι μου είχε απομείνει απ' την σχέση μου με το Νικόλα. Η WIND...
Kαι ξαφνικά μια μέρα, δεν πάει καιρός, ξαναχτύπησε. ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ... έγραφε στην οθόνη. Χαμογελούσε ακόμα και η οθόνη. Έγινε πιο πορτοκαλί το χρώμα του. Άστραφτε ... Το μωρό μου... το μωρό μου... το μωρό μου...
Ανεμοστρόβιλος στο μυαλό σάρωσε σε χρόνο μηδέν τα πάντα. Ξυπνούσε μουδιασμένες αισθήσεις, μουδιασμένα συναισθήματα. Το μωρό μου...
Και χθες μιλώντας του αστειευόμενη του είπα: "Όταν χτυπάει αυτό το τηλέφωνο ή εσύ θα είσαι ή η WIND"
Έβαλε τα γέλια... ..."είσαι απίστευτη ώρες ωρες.". μου είπε. "Πετάς κάτι πετυχημένα..."
Πετάω ψυχή μου... όχι μόνο πετυχημένα...και στα σύννεφα πετάω όταν σ' ακούω
Το παρελθόν δεν με αφήνει ούτε και τώρα να ησυχάσω μια στιγμή
ε και λοιπόν τι θες να γίνει που σ' αγαπώ γιατί να σ' ενοχλεί
Πολλές φορές χωρίς να υπάρχει αιτία χωρίς καμιά να υπάρχει αφορμή
σε περιμένω από συνήθεια στη γωνία αν και το ξέρω πως κανείς δεν θα φανεί
Μου 'λειψες, δεν ξέρεις πόσο μου 'λειψες
χριστέ μου πόσο μου 'λειψες
και ακόμα σε ζητώ
Μου 'λειψες δεν ξέρεις πόσο μου 'λειψες
αλήθεια πόσο μου 'λειψες
κι ακόμα σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
Ε και λοιπόν τι θες να κάνω που δεν μπορώ να μην σ' αναζητώ
Ε και λοιπόν δεν θα πεθάνω έτσι και αλλιώς δεν ζω από καιρό
Πολλές φορές νομίζω τα 'χω χάσει και δίχως λόγω το τηλέφωνο χτυπώ
τον αριθμό σου μάλλον έχω πια ξεχάσει μα παίρνω όρκο πως μ' εσένανε μιλώ
Μου 'λειψες, δεν ξέρεις πόσο μου 'λειψες
χριστέ μου πόσο μου 'λειψες
και ακόμα σε ζητώ
Μου 'λειψες δεν ξέρεις πόσο μου 'λειψες
αλήθεια πόσο μου 'λειψες
κι ακόμα σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
15 joined my hullabaloo:
Σίριαλ η γουίντ! χαχαχα!
Τα είχατε χαλάσει και τώρα μου είστε πάλι μαζί ε;
Μπράβο σας!!!!
Έρωτας είναι η αιτία!
Καλή βδομάδα
Έχεις σκεφτεί να βάλεις welcome χαρτομάντηλο στην είσοδο του μπλογκ σου; Όποτε σε διαβάζω συγκινούμαι κι έχει και μια ζέστη πανάθεμά σε σήμερα, γράφεις και για μέλια, κολλάω ολόκληρη!
Μακάρι να τα έχετε ξαναβρεί ως τώρα που μιλάμε!!
να πάρεις και μία συσκευή nokia. connecting people. αν και τα αληθινά είνα υπεράνω κινητών και μηνυμάτων. ;))
φιλιά πολλά!
Καλησπέρα . Δεν μπορώ να καταλάβω τελικά . Αυτή η σε συνέχεια σχέση ισχύει , δεν ισχύει πια ή ισχύει μονόπλευρα. Πέτα το το παλιοκινητό , τα σταθερά έχουν άλλη χάρη κι επιπλέον δεν περιμένεις μηνύματα. Αν θέλει κάποιος να τα πείτε τα λέτε δια ζώσης
Σχεδόν ποτέ δεν αγοράζω κινητά πλέον.. Να είναι καλά οι φίλοι που πέρνουν καινούργια και δε θέλουν τα παλιά τους λολ.. Και όμως.. μόλις πριν λίγες μέρες απέκτησα ένα πολύ καλό ericsson επειδή μια φίλη το.. βαρέθηκε... :)))) Είχα Telestet (τόοοοτεεε αρχικά..) τώρα vodafone.. Χιχι..:)
Κάθε φορά που μπαίνω στο blog σου "ρουφάω" τα ποστ σου ως την τελευταία λέξη!!!
Ελπίζω αυτή τη στιγμή όλα να είναι καλά και ρόδινα και .... όπως τα θέλεις!
Με ή χωρίς Wind;-)
Καλή βδομάδα από αύριο!!
η telestet που μετά από χίλια μύρια κύμματα έγινε wind μου’φαγε 100ευρώ και δεν την πάω με τίποτα.
όσο για τον έρωτα και τα τηλέφωνα... άστο πονεμένο θέμα.. έχω καταστρέψει κι εγώ στη πορεία συσκευές.. και μετά σκέφτομαι, μα καλά τι έφταιγε η συσκευή? αυτό το σκέφτομαι μετά όμως. :)
Εγώ τώρα τι σχόλιο θες ν΄αφήσω ε?
Για πες μου εσύ να μη τα λέω εγώ και τ' ακούω εγώ!
Καλή εβδομάδα Ενδειξούλα!
ψυχοπλακώθηκα μέχρι να το διαβάσω όλο!
άρε νικόλα, μας έσκασες μέχρι να τηλεφωνήσεις...
το κινητό που μου έκλεψαν, όταν τηλεφωνούσε το δικό μου μωρό, χτύπαγε με τη φωνή του και μόνο για αυτόν τον ήχο έριξα το κλάμα της ζωής μου!
"νίκη... νίκη... εκεί που ηττήθηκα"
δεν θυμάμαι που το 'χω διαβάσει αλλά αυτό μου ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας την ανάρτηση για τον Νικόλα....
υς.... (το είχε γράψει 1 φίλος σε κείμενό του... το θυμήθηκα.... α ρε να 'ξερες τι μου θύμησες και σε τι ταξίδια με έβαλες τέτοια ώρα...)
είναι ωραίο ν'αγαπάς.. :) και να το λες...
Καλή επιτυχία απόψε!
Σε φιλώ γλυκά!
Τά 'πες όλα εκτός από ένα...
Αν η Γουίντ σε ανακήρυξε επίτιμη πελάτισσα ή όχι.
Ή μήπως δεν τής έστειλες αυτό το "ποστ";;;
Καλό καλοκαίρι.
αγάπη – αφοπλισμός –ειρήνη
Ναπολέων
τουτ...τουτ .....μήνυμα χωρίς χρέωση.......
νάσαι καλά και πέρνα όμορφα....τουτ......
χρέωση λεπτου αν δεν μιλήσετε.....
ότι προερείσται και έχεται
Ανάρτηση Σχολίου